Omdat je niet altijd ver hoeft te reizen om mooie plekjes te ontdekken, zoeken we het dit jaar een beetje dichter bij huis. Bovendien reizen we met 2 seniors van 15 en een pup van 4 maanden. We willen het dus allemaal een beetje eenvoudig houden 🙂.
Een eerste obstakel bleek al het vinden van overnachtingsplaatsen. Net zoals in Tsjechië is het in Luxemburg ook zoeken naar een camperplaats; er zijn namelijk veel meer campings te vinden en die campings tolereren vaak maar 2 honden… Groot probleem dus 😅. Een extra stresske erbij 🙈.
Burfelt
Onze eerste stop wordt Burfelt, een rustig natuurgebied in de gemeente Esch-sur-Sûre. Op Google maps was ik prachtige foto’s tegengekomen dus dat wilde ik wel eens met mijn eigen ogen zien.
Een mooie wandeling, langs het meer en door de bossen, leidt ons naar een bijzonder uitzichtspunt; de Belvedere van Burfelt, een houten platform dat 70m boven het stuwmeer lijkt te zweven. De glazen balustrade geeft het geheel een extra speciaal gevoel. Van hieruit genieten we van een prachtig uitzicht over het water en de groene heuvels rondom ons.
Chateau d’Esch-sur-Sûre
Onze volgende stop is het kasteel van Esch-sur-Sûre. De jongens laten we even rusten in de camper terwijl wij de klim naar boven inzetten. Via een hele reeks trappen bereiken we de oudste kasteelruïne van Luxemburg. Het dateert uit het jaar 927 en torent hoog boven het schilderachtige dorpje uit. Eenmaal boven genieten we van een prachtig uitzicht over de Sûre en de omliggende heuvels.
Vianden
We rijden door naar Vianden, een schilderachtig middeleeuws stadje. Onze camperplaats kijkt uit op de Our en op het kasteel dat majestueus boven alles uittorent.
We willen nog een avondwandeling richting het stadje maken en komen zo tot de vaststelling dat we een cruciaal onderdeel van de buggy zijn vergeten in te laden na onze eerste wandeling in Burfelt. 🙈Even een klein dilemma: meteen terugkeren en twee uur verliezen, de volgende dag terugrijden of gewoon verder reizen? We laten het even bezinken. 🙂
Gelukkig blijkt er iemand die we kennen in de buurt te wonen en die is zo lief om the missing piece voor ons op te halen. Dat betekent morgen dus toch een flink stukje terugrijden…
Maar niet vanavond. We wandelen langs het water, door het stadje, helemaal omhoog naar het kasteel, dat ondertussen al gesloten is (en waar honden trouwens niet binnen mogen). De weg naar beneden blijkt afgesloten, dus moeten we via dezelfde route terug. Beneden wandelen we nog een stukje langs het water. Zino zit ondertussen comfortabel in zijn rugzak (plan B).
Langs de terrasjes kunnen we opnieuw rekenen op heel wat “ohs” en “wauws”.”How do you handle so many dogs?” klinkt het. Tja, voor ons is dat ondertussen de normaalste zaak van de wereld 😉
Pont Misère
In plaats van nog een dagje te blijven staan of verder door te reizen, rijden we eerst het hele stuk terug om onze *missing piece* op te halen.
Vlakbij ligt Pont Misère, een nationaal natuur- en vogelreservaat. Hier pikken we nog een pittige wandeling mee. De brug heeft haar naam duidelijk niet gestolen. 🙈We nemen de buggy mee en achteraf gezien was dat misschien niet ons slimste idee.
Stevige klimmetjes en minstens even pittige afdalingen volgen elkaar in snel tempo op. Met vijf borders die aan mijn middel hangen, zijn het vooral mijn kuiten en bovenbeenspieren die alle lof mogen ontvangen 😅. Chris vloekt ondertussen verder met de buggy. 🙈
Tijdens de wandeling genieten we volop van de prachtige uitzichten en de bijhorende rustplekjes 🙏.
Ons gevoel voor avontuur wordt op het einde nog eens extra op de proef gesteld. We naderen een doodlopend pad, al blijkt dat in werkelijkheid niet helemaal te kloppen. Om verder te kunnen, moeten we een stukje omhoog klauteren en vervolgens over een smalle railing passeren. Een hele uitdaging met vijf borders, een pup én een buggy. Ik ga eerst. Daarna geeft Chris me één voor één alle honden aan, die vervolgens geduldig aan de overkant moeten wachten. Clever als we zijn, overwinnen we ook deze hindernis. 💪🔥
Boulaide
Op amper tien minuutjes rijden ligt onze volgende camperplaats. Een plekje dat ik al in mijn achterhoofd had, mochten we onze reis ’s avonds gestart zijn ipv ’s morgens.
We hebben geluk: er staat niemand op deze rustige camperplaats, waar plaats is voor slechts vier campers. Aan de ene kant kijken we uit op een weide met koeien. Er zitten een paar nieuwsgierige snuitjes tussen die af en toe even komen piepen. Aan de andere kant ligt een klein speeltuintje waar ouders hun kinderen laten ravotten. We hebben er totaal geen last van. We zijn vooral blij dat we even kunnen neerploffen en nog wat kunnen genieten van de aangenamere temperaturen. Kaigo en Kissmo houden ons gezelschap, terwijl de rest van de bende rustig ligt te slapen in de mobilehome. 🥰
Berdorf
De volgende dag twijfelen we over ons volgende bestemming. Wordt het toch Mullerthal of rijden we meteen verder Duitsland in? En waar gaan we deze keer overnachten? De meeste campings aanvaarden niet zoveel honden of ze vragen €4,5/hond/nacht.
In Berdorf is er een camperhaven die zich buiten de camping bevindt maar waar je niet kan reserveren. We wagen het erop. Onderweg ogen de rotsen al zeer indrukwekkend over de rijbaan uit.
Helaas… of misschien net gelukkig, zijn alle plaatsen in de camperhaven bezet. Het oogt hier bovendien erg toeristisch en ergens voelt het niet helemaal juist. Soms zegt je buikgevoel genoeg 😉.
Ernzen – Felsenweiher
In Ernzen staan twee plekken bovenaan mijn lijstje: de Felsenweiher en de Teufelsschlucht.
We starten met een wandeling die ons langs prachtige rotsformaties voert. In vergelijking met gisteren is dit een relatief rustige wandeling. Althans… dat had het moeten zijn 😅
Ik slaag erin om een serieuze patat tegen de grond te gaan. De jongens slaan plots aan, ik struikel over een rots en… patat! Daar ga ik, recht vooruit. Een fractie van een seconde zie ik die uitstekende steen dichterbij komen. Gelukkig nemen mijn reflexen het over en steek ik net op tijd mijn handen uit. Ik kom er vanaf met wat schrammen en een blauwe plek. Dat had veel erger kunnen aflopen!
Ernzen – Teufelsschlucht
Na amper vijf minuutjes rijden bereiken we de grote parking van de Teufelsschlucht. Ben je, net als wij, zelfvoorzienend met de camper, dan is dit de ideale overnachtingsplek én tegelijk de perfecte uitvalsbasis voor onze wandeling van morgen.
Het is al late namiddag en de parking loopt stilaan leeg. Tafeltje en stoelen buiten en even genieten, want ondanks dat het “maar” een parking is, is het uitzicht wel mooi.
Wanneer de laatste dagjesmensen vertrekken en er enkel nog een paar campers achterblijven, wordt het er heerlijk stil. Ook de oudsten mogen weer gezellig mee buiten komen zitten. ☺️
Na een rustige nacht zijn we weer helemaal klaar voor een nieuw avontuur. Gelukkig is het niet te warm, waardoor Kaigo en Kissmo op hun gemakje in de mobilehome kunnen blijven.
We passeren eerst enkele dinosaurussen en komen al snel aan de Teufelsschlucht, oftewel de “Duivelskloof”. Indrukwekkend mooi! Het is haast onmogelijk om deze immense schoonheid op foto vast te leggen. Sommige plekken moet je gewoon zelf ervaren.
De wandeling trakteert ons verder op prachtige rotsformaties, moedige bomen die zich tussen de rotsen een weg banen, stevige klimmetjes en hier en daar een uitdagende hindernis, zeker met zes bordercollies 😄
In het algemeen is deze wandeling erg hondvriendelijk. Je komt nergens metalen roosters of smalle ijzeren bruggen tegen waar honden moeilijk over geraken. Daarom kiezen we bewust niet voor de langste route, die langs de waterval loopt.
De laatste 2 km is het klauteren voorbij en wordt het een “gewone” boswandeling. En daar ergens moet mijn T-shirt beslist hebben dat ze liever in Teufelsschlucht bleef 😅. Het zat nochtans rond mijn heuptasje gewikkeld, maar we bereikten de camper zonder T-shirt. Deze wandeling, samen met die van afgelopen dagen, zat al goed in mijn benen dat ik eerlijk gezegd geen zin meer had om rechtsomkeer te maken 😉.
Saarburg
Nagenietend van al dat moois rijden we verder naar Saarburg, een plek waar we wel vaker op wedstrijd komen, maar waar we telkens te weinig tijd hebben om de prachtige omgeving echt te verkennen. De komende dagen wordt het warmer en vlak naast de agilityhal stroomt een kabbelend beekje. Dat lijkt ons de ideale plek om de boys wat verkoeling te bieden.
We rijden richting camping Leuchbachtal, die vlak naast de hal ligt. De anders zo rustig ogende camping oogt nu behoorlijk druk. Nah… hier willen we niet staan. We gaan toch even dag zeggen tegen Laura in de hal en bekijken daarna wel wat we doen. Wat een meevaller! We mogen gewoon bij de hal blijven staan. 🥳
Nadat we ons geïnstalleerd hebben, wandelen we richting het stadje. Het uitzicht op het kasteel en de gezellige binnenstad is prachtig. Uiteraard trakteren we onszelf eerst op een welverdiend ijsje. Daarna wandelen we nog een stukje omhoog, waar we al kunnen genieten van een mooi uitzicht over Saarburg.
Chris had ongetwijfeld nog hoger gewild, maar mijn benen hadden daar een iets andere mening over. 😅 Dat bewaren we wel voor morgen. 🙈
Saarburg dag 2
Na een verkwikkende nachtrust beginnen we weer aan een nieuwe dag. Je raadt het al… we gaan toch nog een beetje hoger wandelen dan gisteren 😅. Gewapend met een rugzak vol drinkwater en een flinke portie goede moed beginnen we eraan.
Omg, dat zijn f*cking veel trappen naar boven tussen de wijngaarden! Het uitzicht is wel heel mooi, gelukkig 😉. We wandelen zo een heel stuk tussen de glooiende wijngaarden, met zicht op de Saar en de omliggende heuvels. Het is toch wat warmer dan we hadden verwacht. Deze keer haalt het verstand het van het avontuur en we korten de wandeling een beetje in. Na een korte drinkpauze zetten we de afdaling in en wandelen we langs het water terug richting Saarburg.
Terug aan de camper mogen de jongens heerlijk afkoelen in het beekje achter onze camperplek. Wat een plezier hebben ze!
’s Avonds nog een gezellige BBQ en als afsluiter van deze mooie vakantiedag trakteert de natuur ons nog op een prachtig schouwspel; Venus die vlak langs de maan schittert 🥰.
Saarburg dag 3
Vandaag kiezen we bewust voor een wandeling in het bos, zodat we de warmte een beetje kunnen ontwijken. Het wordt een korte wandeling, waarna de boys nog een laatste keer heerlijk kunnen plonsen in het beekje.
Daarna genieten we nog van een lekker ontbijtje, ruimen we alles op en maken we ons klaar om weer verder te rijden. Ons oorspronkelijke plan was om zuidwaarts te trekken, richting Eppenbrunn, om er de rode rotsen te bewonderen. Maar met de voorspelde hitte gooien we onze planning een beetje om. We kiezen ervoor om noordwaarts te rijden, richting de Vulkaneifel, in de hoop dat het daar toch een paar graden frisser is.
Deudesfeld
Ik ben bewust op zoek gegaan naar een camperplaats met schaduw of water. Het blijft natuurlijk een gok want je weet nooit hoeveel schaduw er echt zal zijn.
Mijn oog is gevallen op een camperplaats in Deudesfeld, verscholen tussen de bomen en aan de rand van het dorp. Er zijn echter maar negen plaatsen en bovendien is de staanplaats gratis. Enkel water en elektriciteit zijn betalend.
Hoe meer ik onderweg lees over Deudesfeld en deze plaats, hoe meer ik hoop dat we een plekje zullen hebben. Zeker ook omdat ze voor morgen extreme hitte voorspellen en wat extra schaduw is altijd mooi meegenomen natuurlijk.
Tada… We hebben geluk; nog 2 plekjes! 🥳We kiezen voor plaats nr 1 helemaal aan de rand van het terrein.
We zijn nog maar net geïnstalleerd en daar gaat de zon al achter de bomen in; we hebben dus zeker schaduw op het heetst van de dag! Ik denk dat we hier voorlopig wel goed staan ☺️
Deudesfeld dag 2
We zijn al vroeg wakker. De zon schijnt al volop op de mobilehome en de temperatuur loopt snel op.
Met deze warmte wil ik de oudjes niet alleen achterlaten. Chris trekt daarom met de jongsten het bos in voor een wandeling, terwijl Kissmo, Kaigo en ook Odin gezellig bij mij blijven.
Terwijl zij op pad zijn, bouw ik ons kleine tentenkamp op. Onze schaduwdoek is vandaag meer dan welkom!
De oudjes kunnen nu heerlijk buiten liggen, veilig in de schaduw. 🥰
Rond 10u verdwijnt de zon voor enkele uren achter de bomen. Net zoals we gehoopt hadden. Het wordt een dag van chillen, lezen, puffen, slapen en snelle plaspauzes voor de boys.
Chris wandelt nog even naar het enige winkeltje van het dorp, met openingstijden die je best even nakijkt voordat je gaat 😅. We hebben weer wat lekkere drankjes en terug wat euro’s op zak om de stroom te betalen.
’s Avonds rommelt het in de verte en hangt er een onheilspellende lucht. Veiligheidshalve ruimen we de luifel en de schaduwdoek maar op.
Dapper zetten we onze barbecue gewoon verder. 😅 Gelukkig hebben de weerapps deze keer gelijk en trekt het onweer net langs ons heen. De frisse lucht die achterblijft, is meer dan welkom!
Deudesfeld dag 3
Vandaag staan we bewust nog wat vroeger op. We bouwen ons tentenkamp weer op en zetten binnen alle blazers aan. Ja hoor, Kaigo en Kissmo zitten weer lekker koel. Met een gerust hart kunnen we er een uurtje op uit.
Ook hier is het weer prachtig wandelen. Soms hoeft het gewoon niet meer te zijn; een mooi bos, een prachtig uitzicht en de boys die even vrij kunnen rennen. Het zijn net die kleine dingen die een reis zo mooi maken. 🥰
Meerfelder Maar
We verlaten ons schaduwrijke plekje in Deudesfeld en gaan op zoek naar wat verkoeling. Onze eerste stop wordt het Meerfelder Maar.
We parkeren op de grote, betalende parking, die gedeeltelijk in de schaduw ligt. Al snel vernemen we echter dat honden hier niet mogen zwemmen.
Verderop is nog een kleinere parking. De weg ernaartoe is heel smal en alle plaatsen zijn bezet. Helaas staat ook hier een verbodsbord.
Na heel wat manoeuvreerwerk krijgen we de camper uiteindelijk weer gedraaid en raken we terug op de gewone weg. Op naar het volgende 😉
Wallenborn
We proberen nog twee andere plekjes in de buurt, maar de ene vinden we niet en bij de andere is nergens schaduw te bespeuren. Dan rijden we maar verder.
Zo belanden we in Wallenborn, waar zich midden in het dorp een koudwatergeiser bevindt. Ben je in de buurt, dan is het zeker eens leuk om er een kijkje te nemen, maar ik zou er niet speciaal voor omrijden.
Voor €2 kunnen we dit spektakel van dichtbij bewonderen. Om de 35 min komt de geiser tot leven. Normaal spuit het water tot zo’n vier meter hoog en blijft het daarna nog even gezellig nabrubbelen. Volgens mij had hij ook last van de hitte want hij kwam amper een metertje hoog 😅
Preischeid
We zetten onze reis verder. Of beter gezegd… we beginnen stilaan aan de terugweg richting huis. We hebben nog drie opties: een camping aan de Our waar onbeperkt honden welkom zijn, een idyllisch plekje aan het water bij een boerderij of meteen naar huis rijden.
We wagen onze kans bij dat idyllische plekje aan de Our. Mocht daar nog plaats zijn, dan zou dat gewoon fantastisch zijn. Ze aanvaarden er geen kinderen, dus de kans dat honden welkom zijn, verdubbelt. 😅
De rit ernaartoe is op zich al de moeite waard. Op een klein stukje autosnelweg na is het de hele tijd genieten van de prachtige natuur.
De weg naar de Dornauelsmühle is erg smal. We hopen vooral dat we geen tegenliggers tegenkomen en beginnen zelfs even te twijfelen of we wel goed rijden.
Ja hoor.. We komen aan bij een prachtig huis, waar een vriendelijke dame ons hartelijk ontvangt en een schitterend plekje aan het water aanwijst. Dit is gewoon dé afsluiter van onze vakantie. 🥰🐾
Het is echt een paradijsje. We staan hier helemaal alleen, midden in de rust. De dazen nemen we er dan maar bij.
De jongens rennen enthousiast door het water. Zino blijkt een echt waterratje te zijn. Elke kans die hij krijgt, grijpt hij om weer naar het water te hollen.
Thoro en Qastor zijn dan weer zó enthousiast dat we hen af en toe wat moeten intomen. Anders komt straks heel Luxemburg eens kijken wat er allemaal aan de hand is 🙈
De eigenares komt nieuwsgierig een kijkje nemen wanneer de jongens zo enthousiast in het water spelen. Ze schrikt even wanneer ze ziet hoeveel honden we eigenlijk bij hebben, maar al snel verschijnt er een glimlach “ik heb liever zoveel honden dan kinderen” klinkt het. Daar kunnen wij alleen maar enthousiast over zijn.
We zitten hier letterlijk op de grens. Een klein voetgangersbrugje verbindt ons met Luxemburg. Een mooier plekje om onze vakantie af te sluiten hadden we ons niet kunnen wensen.
Vandaag staat er nog maar één ding op het programma: spelen in het water en genieten van de rust. De schaduwdoek doet trouwens dubbel dienst; hij houdt niet alleen de zon, maar ook een groot deel van de insecten op afstand.
Tegen de avond tonen verschillende weerapps onweer en veel regen. We maken ons toch een beetje zorgen. Nog voor we gaan slapen, ruimen we alles op en draaien we de mobilehome. Mocht er veel regen vallen, dan staan we tenminste meteen op de weg en niet vast aan het water.
We vallen in slaap met een lichtspel van flitsen en gerommel in de verte. Volgens één van de weerapps zouden we net tussen twee onweerszones in zitten. Hopelijk heeft die gelijk…Uiteindelijk val ik in slaap en word ik rond twee uur even wakker. Alles is stil. Volgens mij zijn we eraan ontsnapt. 🙏
Dornauelsmühle dag 2
We ontwaken volledig in de schaduw. De zon zit nog lekker achter de bomen. Kaigo en Kissmo zitten dus zeker lekker koel in de mobilehome terwijl wij aan onze wandeling beginnen.
We kunnen gelukkig bijna volledig in de schaduw wandelen. Uiteraard is er ook weer een stukje klimmen bij. Gelukkig heb ik Chris kunnen overtuigen om het kasteel links te laten liggen. En ja, tijdens de wandeling, was zelfs hij mij daar dankbaar voor 😅.
Na de wandeling gaan de leibanden uit. De jongens kennen de weg ondertussen al; recht het water in! Zino glipt uit mijn handen en zit al met zijn lijn en zijn harnas in het water.
Nog een lekker ontbijtje, opruimen en dan nog een laatste keer kijken naar “ons” paradijsje.
De eigenares had niets dan lof over onze jongens. Ze had ze niet gehoord, enkel als ze enthousiast aan t spelen waren, maar dat hoort erbij natuurlijk . We krijgen nog een warme knuffel en zijn altijd welkom om nog eens terug te komen. 🥰
Wat een mooi einde van onze rijkgevulde vakantie!
